Karol Wadowski Pietrzkiewicz
RODZICE:
& Kazimiera Waszkiewicz
Pokolenie XI
Pułkownik Gwardii Karol Wadowski Pietrzkiewicz urodził się 5 stycznia 1841 roku w majątku Kirkucie w parafii pogirskiej. Był synem Lucjana-Stanisława i Kazimiery z Waszkiewiczów Pietrzkiewiczów. Ochrzczony został przez księdza Nikodema Pietraszkę, proboszcza pogirskiego 6 stycznia 1841 roku. Jego rodzicami chrzestnymi byli Karol Klimontowicz i Paulina Łopuszewska, a świadkami byli Antoni Łopuszewski z Magdaleną Waszkiewiczową, Karol Waszkiewicz z panną Dołłmont.
Miał rodzeństwo: Maurycego, Palmirę, Michalinę, Józefa-Feliksa, Konstantego, Łucję, Adama-Aleksandra, Feliksę, Antoniego-Kacpra i Stanisławę-Franciszkę.
Karol Pietrzkiewicz był ojcem sześciorga dzieci: Aleksandra (*1789), Marii (*1881), Katarzyny (*1883), Heleny (*1885), Fiodora (*1890) i Elżbiety (*1891). Zgodnie z obowiązującym w Rosji prawem dzieci były wyznania prawosławnego, jeśli jedno z rodziców było tego wyznania.
Na wniosek ojca, Lucjana-Stanisława z dnia 11 kwietnia 1850 roku został przyjęty do Połockiego Korpusu Kadetów, a także postanowieniem Kowieńskiej Szlacheckiej Deputacji Wywodowej z 18 czerwca 1851 roku został dołączony do rodu Wadowskich Pietrzkiewiczów, co zostało zatwierdzone Ukazem Deparatamentu Heroldii z 18 marca 1852 roku, nr 2307.
W czerwcu 1862 roku ukończył naukę w Połockim Korpusie Kadetów i w wieku 21 lat został przyjęty do Konstantynowskiej Szkoły Wojennej w Sankt Petersburgu, w stopniu junkra, którą ukończył w stopniu porucznika, w specjalności "rozpoznanie" w lipcu 1863 roku, z przydziałem do 13 Pułku Dragonów.
W czasie jego służby pułk nie brał udziału tłumieniu powstania styczniowego, stacjonował w Kaszynie w guberni twerskiej. Dopiero po powstaniu został przeniesiony na teren guberni kowieńskiej (Telsze, Rosienie i Wornie), gdzie zapewne pełnił funkcje policyjno-pacyfikacyjne.
Szczegółowy przebieg służby:
Kar dyscyplinarnych nie miał, w kampaniach wojennych nie uczestniczył.
Dnia 6 kwietnia 1877 roku kapitan Karol Pietrzkiewicz ożenił się z 22-letnią Ljubow wyznania prawosławnego, córką nieżyjącego rotmistrza Gwardii Hipolita Pietrowskiego (Piotrowskiego?). Świadkami ślubu byli: hr. Konstanty Nikołajewicz Lamsdorf, fligel-adiutant cesarza Aleksandra II, porucznik Walerian Aleksandrowicz Kirsendijew, urzędnik Kancelarii Państwowej Anatolij Pietrowicz Strukow i sztabskapitan Wiktor Krzyżanowski. Ślub odbył się w Kazańskim Soborze, zapewne w Sankt Petersburgu.
Dnia 10 stycznia 1884 roku, w związku z awansem na pułkownika Karol, zamieszkały wówczas w Moskwie pod adresem Pietrowskie Linie 8, złożył wniosek do Moskiewskiej Deputacj Szlacheckiej o wpisanie go z żoną i dziećmi: Marią, Katarzyną i Aleksandrem do ksiąg szlachty guberni moskiewskiej. Postanowieniem Moskiewskiego Deputackiego Zgromadzenia Szlacheckiego z 8 sierpnia 1884 r., na podstawie ukazu Rządzącego Senatu z 19 listopada 1851 r., zostali wpisani do 6 części Księgi Rodowodowej Szlachty guberni moskiewskiej, a świadectwa wydano 25 VIII 1886 r.: Karolowi nr 1096, Aleksandrowi, ur. 7-IX-1879 r. nr 1097, Marii, ur. 5-XI-1881 r., nr 1098 i Helenie, ur. 23-V-1885 r. nr 1099.
W 1887 roku, po śmierci ojca Lucjana Pietrzkiewicza, Karol Lucjanowicz Pietrzkiewicz zrzekł się praw do spadku po nim na rzecz brata, dra Maurycego Pietrzkiewicza; deklarację wpisano do akt hipotecznych dotyczących Malinówki, czyli usadźby Kester nr 10.
Karol Pietrzkiewicz posiadał majątek Błagodat (Благодать) w parafii Dudino, w wieniewskim powiecie guberni tulskiej, a ponadto 400 dziesięcin ziemi przy wsiach Kurowoj i Sienina w powiatach ruzskim i zwienigorodzkim guberni moskiewskiej.
Pułkownik Karol Pietrzkiewicz zmarł w wieku 52 lat, 14 lipca 1893 r., na katar żołądka. 18 lipca 1983 został pochowany we wsi Dudino, przy cerkwi Uspieńskiej, w powiecie wieniewskim - w pobliżu swojego majątku Błagodat.
Pułkownik Gwardii Karol Wadowski Pietrzkiewicz urodził się 5 stycznia 1841 roku w majątku Kirkucie w parafii pogirskiej. Był synem Lucjana-Stanisława i Kazimiery z Waszkiewiczów Pietrzkiewiczów. Ochrzczony został przez księdza Nikodema Pietraszkę, proboszcza pogirskiego 6 stycznia 1841 roku. Jego rodzicami chrzestnymi byli Karol Klimontowicz i Paulina Łopuszewska, a świadkami byli Antoni Łopuszewski z Magdaleną Waszkiewiczową, Karol Waszkiewicz z panną Dołłmont.
Miał rodzeństwo: Maurycego, Palmirę, Michalinę, Józefa-Feliksa, Konstantego, Łucję, Adama-Aleksandra, Feliksę, Antoniego-Kacpra i Stanisławę-Franciszkę.
Karol Pietrzkiewicz był ojcem sześciorga dzieci: Aleksandra (*1789), Marii (*1881), Katarzyny (*1883), Heleny (*1885), Fiodora (*1890) i Elżbiety (*1891). Zgodnie z obowiązującym w Rosji prawem dzieci były wyznania prawosławnego, jeśli jedno z rodziców było tego wyznania.
Na wniosek ojca, Lucjana-Stanisława z dnia 11 kwietnia 1850 roku został przyjęty do Połockiego Korpusu Kadetów, a także postanowieniem Kowieńskiej Szlacheckiej Deputacji Wywodowej z 18 czerwca 1851 roku został dołączony do rodu Wadowskich Pietrzkiewiczów, co zostało zatwierdzone Ukazem Deparatamentu Heroldii z 18 marca 1852 roku, nr 2307.
W czerwcu 1862 roku ukończył naukę w Połockim Korpusie Kadetów i w wieku 21 lat został przyjęty do Konstantynowskiej Szkoły Wojennej w Sankt Petersburgu, w stopniu junkra, którą ukończył w stopniu porucznika, w specjalności "rozpoznanie" w lipcu 1863 roku, z przydziałem do 13 Pułku Dragonów.
W czasie jego służby pułk nie brał udziału tłumieniu powstania styczniowego, stacjonował w Kaszynie w guberni twerskiej. Dopiero po powstaniu został przeniesiony na teren guberni kowieńskiej (Telsze, Rosienie i Wornie), gdzie zapewne pełnił funkcje policyjno-pacyfikacyjne.
Szczegółowy przebieg służby:
- 12 czerwca 1862 r. - po ukończeniu nauki w Połockim Korpusie Kadetów skierowany do Konstantynowskiej Szkoły Wojskowej jako junkier,
- 12 czerwca 1863 r. - porucznik 13 pułku dragonów Wojskowego Orderu,
- 28 marca 1864 r. - w szwadronie rezerwowym; od 29 marca do stycznia 1864 r. - pełniący obowiązki adiutanta szwadronu,
- 9 listopada 1865 r. - pomocnik oficera remontowego (odpowiedzialnego za zakup koni) 13 i 14 pułków dragonów,
- 12 marca 1866 r. - awansowany do stopnia sztabs-kapitana,
- 3 lutego 1867 r. - odkomenderowany do macierzystego 13 Pułku,
- 19 lutego 1868 r. - awansowany do stopnia kapitana,
- 10 lutego 1870 r. - odkomenderowany do Dyneburskiej Komisji Odbiorczej (zaopatrzeniowej) do 17 VI 1872 r.,
- 27 lipca 1872 r. - odznaczony orderem św. Stanisława 3 stopnia,
- 11 sierpnia 1872 r. - przeniesiony do szwadronu szkolnego pułku,
- 23 lutego 1873 r. - odkomenderowany do Pułku Konno-Grenadierskiego Lejb-Gwardii dla sprawdzenia w służbie,
- 6 grudnia 1873 r. - przeniesiony do Pułku Konno-Grenadierskiego Lejb-Gwardii w randze sztabskapitana,
- 7 grudnia 1873 r. - zatwierdzony jako oficer remontowy,
- 30 sierpnia 1876 r. - awansowany do stopnia kapitana,
- 12 października 1877 r. - przeniesiony do zapasowego szwadronu pułku,
- 15 stycznia 1879 r. - przeniesiony z zapasowego szwadronu do pułku czynnego z powodu zakończenia wojny tureckiej,
- 30 sierpnia 1881 r. - awansowany do stopnia pułkownika,
- 7 grudnia 1881 r. - odwołany z funkcji oficera remontowego do służby liniowej,
- 17 października 1883 r. - przeniesiony do rezerwy Lejb-Gwardii kawalerii,
- 20 lipca 1892 r. - zwolniony z rezerwy i przeniesiony w stan spoczynku z prawem noszenia munduru.
Kar dyscyplinarnych nie miał, w kampaniach wojennych nie uczestniczył.
Dnia 6 kwietnia 1877 roku kapitan Karol Pietrzkiewicz ożenił się z 22-letnią Ljubow wyznania prawosławnego, córką nieżyjącego rotmistrza Gwardii Hipolita Pietrowskiego (Piotrowskiego?). Świadkami ślubu byli: hr. Konstanty Nikołajewicz Lamsdorf, fligel-adiutant cesarza Aleksandra II, porucznik Walerian Aleksandrowicz Kirsendijew, urzędnik Kancelarii Państwowej Anatolij Pietrowicz Strukow i sztabskapitan Wiktor Krzyżanowski. Ślub odbył się w Kazańskim Soborze, zapewne w Sankt Petersburgu.
Dnia 10 stycznia 1884 roku, w związku z awansem na pułkownika Karol, zamieszkały wówczas w Moskwie pod adresem Pietrowskie Linie 8, złożył wniosek do Moskiewskiej Deputacj Szlacheckiej o wpisanie go z żoną i dziećmi: Marią, Katarzyną i Aleksandrem do ksiąg szlachty guberni moskiewskiej. Postanowieniem Moskiewskiego Deputackiego Zgromadzenia Szlacheckiego z 8 sierpnia 1884 r., na podstawie ukazu Rządzącego Senatu z 19 listopada 1851 r., zostali wpisani do 6 części Księgi Rodowodowej Szlachty guberni moskiewskiej, a świadectwa wydano 25 VIII 1886 r.: Karolowi nr 1096, Aleksandrowi, ur. 7-IX-1879 r. nr 1097, Marii, ur. 5-XI-1881 r., nr 1098 i Helenie, ur. 23-V-1885 r. nr 1099.
W 1887 roku, po śmierci ojca Lucjana Pietrzkiewicza, Karol Lucjanowicz Pietrzkiewicz zrzekł się praw do spadku po nim na rzecz brata, dra Maurycego Pietrzkiewicza; deklarację wpisano do akt hipotecznych dotyczących Malinówki, czyli usadźby Kester nr 10.
Karol Pietrzkiewicz posiadał majątek Błagodat (Благодать) w parafii Dudino, w wieniewskim powiecie guberni tulskiej, a ponadto 400 dziesięcin ziemi przy wsiach Kurowoj i Sienina w powiatach ruzskim i zwienigorodzkim guberni moskiewskiej.
Pułkownik Karol Pietrzkiewicz zmarł w wieku 52 lat, 14 lipca 1893 r., na katar żołądka. 18 lipca 1983 został pochowany we wsi Dudino, przy cerkwi Uspieńskiej, w powiecie wieniewskim - w pobliżu swojego majątku Błagodat.
1. ŻONA: Ljubow Pietrowska
POTOMSTWO:
POTOMSTWO:
Aleksander |
Maria |
Katarzyna |
Helena |
Fiodor |
Elżbieta
RODZEŃSTWO:
Maurycy |
Palmira |
Michalina |
Józef-Feliks |
Konstanty |
Łucja |
Adam-Aleksander |
Feliksa |
Antoni-Kacper |
Stanisława-Franciszka
ŹRÓDŁA:
- 1841. Metryka chrztu Karola, s. Lucjana-Stanisława.
- 1806. Dekret wywodowy Wileńskiej Deputacji Szlacheckiej
- 1850. Pismo Telszewskiego Marszałka Szlachty
- 1851. Postanowienie Kowieńskiej Deputacji Szlacheckiej
- 1884. О дворянстве Петржкевича Карла Люциановича, ЦГАМ 4-14-1505.
- 1887. Wyciąg z akt hipotecznych sądu w Selburgu dot. Malinówki
- 1892. Oбь увольненiи из запаса вь отставку полковникa Петржкевича, РГВИА 400-17-6697.
- 1893. Дело о дворянстве Петржкевичей, Ковенская губ., РГИА 1343-27-2163
- 1909. Тульский родословник, часть 6: Петржкевичи. Москва-Ковно, http://elib.shpl.ru
UWAGI:
- We wniosku Karola z 10 stycznia 1884 r. o wpisanie go z żoną i dziećmi do ksiąg szlachty guberni moskiewskiej wymieniona jest jeszcze córka Katarzyna, po Marii, a przed Aleksandrem. Z drzewa genealogicznego narysowanego po 1945 r. w Nowym Yorku przez Lucjana Pietrzkiewicza wynika, że Karol miał tylko pięcioro dzieci: Aleksandra, Marię, Helenę, Fiodora i Elżbietę.
- We wspomnieniach Maksyma Konczałowskiego wzmiankowana jest Helena Wyszesławcewa z domu Pietrzkiewicz, córka Karola, zm. w 1943 r. - prawdopodobnie córka Karola Pietrzkiewicza: М.П. Кончаловский, „Моя жизнь, встречи и впечатления”, indeks osób: „Вышеславцева (ур. Петршкевич) Елена Карловна (?–1943) – жена Н.П. Вышеславцева.