dr med. Maurycy Wadowski Pietrzkiewicz

Pokolenie XI

Maurycy Wadowski Pietrzkiewicz urodził się 24 sierpnia 1836 roku we dworze Jotajnie koło Remigoły w guberni kowieńskiej na Litwie. Był pierworodnym synem Lucjana-Stanisława i Kazimiery z Waszkiewiczów Pietrzkiewiczów.

W księgach chrztów parafii remigolskiej zachowały się dwa akty chrztu Maurycego. Dnia 27 września 1836 roku we dworze Jotajnie Maurycy został ochrzczony "z wody" z powodu zagrożenia życia przez ks. Józefa Żmujdeckiego. Ojcem chrzestnym był Tomasz Pietrzkiewicz (prawdopodobnie stryj Lucjana-Stanisława). Ponownie, w dniu 22 stycznia 1837 roku, w rzymsko-katolickim kościele parafialnym w Remigole ochrzczony został przez wikarego, księdza Antoniego Obdulskiego. Rodzicami chrzestnymi zostali tytularny radca Florian Wierciński i Weronika Celińska.

Postanowieniem Kowieńskiej Deputacji Szlacheckiej z 18 czerwca 1851 roku wraz z braćmi został dołączony do rodu Pietrzkiewiczów, co zostało zatwierdzone ukazem nr 3864 z 24 lipca 1851 roku Rządzącego Senatu o dopisaniu Maurycego, Karola i Józefa, synów Lucjana Pietrzkiewiczów do rodu Wadowskich Pietrzkiewiczów przesłanym do Kowieńskiej Deputacji Szlacheckiej.

W latach 1853-1855 uczęszczał do Gimnazjum gubernialnego w Kownie. Po ukończeniu gimnazjum rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Moskiewskiego. Studia ukończył z wyróżnieniem w lipcu 1862 roku z tytułem lekarza. Następnie został skierowany na praktykę w szpitalu dla robotników niewykwalifikowanych w Sankt Petersburgu.

W listopadzie 1864 roku, na własną prośbę został skierowany na dalszą praktykę do kliniki położniczej przy Akademii Medyczno-Chirurgicznej w Sankt Petersburgu, gdzie w 1865 roku zdał egzamin na chirurga.

W 1866 roku na podstawie egzaminu i orzeczenia komisji Cesarskiej Akademii Medyczno-Chirurgicznej otrzymał stopień doktora medycyny oraz dyplom położnika. Temat jego pracy doktorskiej brzmiał: „O fizjologicznym działaniu bobu kalabarskiego na serce” (ros. О физиологическом действии калабарского боба на сердце).

W czerwcu 1866 roku na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych mianowany został pełniącym obowiązki operatora Tobolskiego Urzędu Lekarskiego. Prawdopodobnie posadę w Tobolsku otrzymał na własny wniosek, gdyż jego ojciec Lucjan-Stanisław i stryj Wawrzyniec-Maurycy zostali za udział w powstaniu styczniowym zesłani właśnie do Tobolska.

Przed 1867 rokiem poślubił Zofię Jankowską, jednak data i miejsce ślubu Maurycego Pietrzkiewicza z Zofią Jankowską nie są dotąd znane. Można jednak domniemywać, iż Maurycy poznał i ożenił się z Zofią po przybyciu do Tobolska, bowiem przy chrzcie jego pierworodnego syna byli obecni Maria i Władysław Jankowscy, prawdopodobnie wywodzący się z miejscowego środowiska zesłańców i urzędników.

Z Zofią miał dzieci: Marię (1867), Józefa-Andrzeja (1868), Kazimierza-Floriana (1869), Michała-Ottona (1870), Karolinę (1873), Jana-Wandalina (1875), Lucjana-Maurycego (1880), Teresę (1881) i Helenę (1883).

Od kwietnia do lipca 1867 roku na polecenie gubernatora niósł pomoc mieszkańcom Tobolska poszkodowanym podczas powodzi. W 1868 roku został mianowany tytularnym radcą. W tym 1868 roku wykonywał obowiązki lekarza tobolskiej służby społecznej oraz lekarza miejskiego. W 1869 roku mianowany został kolegialnym assesorem. W tymże 1869 roku zatwierdzony został w obowiązkach położnika Tobolskiego Urzędu Lekarskiego. Od tegoż roku został też lekarzem tobolskiego gimnazjum.

Od 1870 do 1875 roku pełnił obowiązki lekarza tobolskiej opieki społecznej. W 1870 roku mianowany nadwornym radcą, a w 1871 roku odznaczony orderem św. Stanisława 3 stopnia.

Na początku 1871 roku wystąpił do władz carskich z wnioskiem o zgodę na powrót ojca Lucjana-Stanisława z zesłania do ojczyzny w guberni kowieńskiej, prawdopodobnie z częściowo pozytywnym skutkiem, gdyż w 1873 roku Lucjan-Stanisław przebywał w guberni kurlandzkiej.

W marcu 1874 roku odznaczony orderem św. Anny 3 stopnia, a w kwietniu 1874 roku, na własną prośbę ponownie mianowany operatorem Tobolskiego Urzędu Lekarskiego. W tymże roku mianowany kolegialnym radcą. W okresie od 1873 do 1875 kilkakrotnie pełnił obowiązki inspektora Tobolskiego Urzędu Lekarskiego. Od czerwca 1875 do lipca 1876, na polecenie władz pełnił obowiązki dyrektora zarządu tobolskiego więzienia i kierował więziennym szpitalem. W lipcu 1875 roku mianowany inspektorem Tobolskiego Urzędu Lekarskiego. W 1878 roku odznaczony orderem św. Stanisława 2 stopnia. W marcu 1878 uzyskał potwierdzenie tytułu inspektora od Rady Cesarskiego Uniwersytetu Moskiewskiego. Od sierpnia 1878 do listopada 1880 roku był dyrektorem tobolskiej szkoły położnych.

W 1879 roku otrzymał oznakę Czerwonego Krzyża od Zarządu Głównego Towarzystwa Opieki nad Wojennymi Rannymi. W tymże roku uzyskał oficjalną pochwałę gubernatora za prowadzenie szkoły położnych.

W 1880 roku odziedziczył po ojcu Lucjanie-Stanisławie majątek Malinówka (Koster No.10) w powiecie Iłłuksztańskim kurlandzkiej guberni (Kalkuny koło Dźwińska/Daugavpils na Łotwie).

W 1881 roku kilkakrotnie był w delegacji, podczas których zajmował się zwalczaniem epidemii dyfterytu i tyfusu na podległym mu obszarze. W 1882 roku odznaczony był orderem św. Anny 2 stopnia. W tym roku kierował też zwalczaniem epidemii dyfterytu i wietrznej ospy.

W 1886 roku przeszedł w stan spoczynku.

W 1883 roku zaopatrzenie emerytalne ze środków skarbu państwa w wysokości 450 rubli rocznie otrzymywał inspektor Tobolskiego Zarządu Lekarskiego, doktor medycyny, radca stanu Maurycy Pietrzkiewicz. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych przyznało doktorowi Pietrzkiewiczowi emeryturę w wysokości połowy jego pensji zasadniczej - wynoszącej 900 rubli - za dwudziestoletnią nienaganną służbę.

W 1887 roku wystąpił z podaniem do Kowieńskiej Deputacji Szlacheckiej Wywodowej o dołączenie swoich synów do rodu Wadowskich Pietrzkiewiczów. W tym samym 1887 roku po śmierci ojca Lucjana Pietrzkiewicza został wymieniony w aktach hipotecznych dotyczących Malinówki, czyli usadźby Kester nr 10, jako jeden ze spadkobierców, a część rodzeństwa zrzekła się praw spadkowych po ojcu na jego rzecz.

W latach 1892–1910 prowadził prywatną praktykę jako lekarz chorób kobiecych i akuszerii w Dźwińsku (Dyneburg) w guberni witebskiej.

Dnia 12 sierpnia 1901 roku Maurycy był w Birżałach świadkiem na ślubie Piotra-Sylwestra, syna Antoniego Pietrzkiewicza z Teresą-Krystyną, córką Waleriana-Alojzego i Jakobiny-Ludwiki z Grużewskich Antonowiczów.

W 1907 roku we Lwowie odbył się dziesiąty Zjazd Lekarzy i Przyrodników Polskich. W zjeździe uczestniczył dr Maurycy Pietrzkiewicz z córką.

W 1910 roku u dźwińskiego notariusza Wasyla Aleszczenko sporządził testament, w którym rozporządził posiadanym ruchomym i nieruchomym majątkiem, w tym zapisał posiadłość ziemską Malinówka swojemu synowi Michałowi-Ottonowi.

Zmarł 31 marca 1912 r. i zgodnie z ostatnią wolą został pochowany z żoną Zofią z Jankowskich, obok rodziców na rzymsko-katolickim cmentarzu parafialnym w Łałkiesie (Laucesa), w pobliżu Dźwińska (Daugavpils) na Łotwie.