Michał-Otton Wadowski Pietrzkiewicz

Pokolenie XII

Michał-Otton-Maurycy Wadowski Pietrzkiewicz był synem Maurycego Pietrzkiewicza i Zofii z Jankowskich. Urodził się 29 września 1871 roku w Tobolsku. Ochrzczony został 10 października 1871 roku jako Michał-Otton-Maurycy, syn nadwornego radcy Maurycego i Zofii z Jankowskich Pietrzkiewiczów. Rodzicami chrzestnymi byli Otton Miller i Zofia Doboszyńska. Przy chrzcie uczestniczyli Lucjan Pietrzkiewicz i Anna Falska.

Miał rodzeństwo: Marię, Józefa-Andrzeja, Kazimierza-Floriana, Karolinę, Jana-Wandalina, Lucjana-Maurycego, Teresę i Helenę.

Dzieciństwo Michał-Otton spędził w Tobolsku, gdzie jego ojciec, lekarz i urzędnik państwowy, pełnił służbę od czasu zesłania do tego miasta.

W 1887 roku Kowieńska Deputacja Szlachecka, na wniosek ojca, dr. Maurycego Pietrzkiewicza, zaliczyła Michała-Ottona-Maurycego wraz z braćmi: Józefem-Andrzejem-Lucjanem-Aleksandrem, Kazimierzem-Florianem-Władysławem, Janem-Wandalinem-Leonem i Lucjanem-Maurycym-Andrzejem do rodu Pietrzkiewiczów, zatwierdzonego w dziedzicznym szlachectwie ukazem Departamentu Heroldii z 1852 roku.

Przed rokiem 1903 ożenił się z Julią Kajesz, z którą miał dzieci: Stanisława-Józefa-Lucjana (*1909), Marynę, Maurycego i Julię (*1911). Pierwsza trójka jego dzieci zmarła w dzieciństwie.

Był inżynierem geologiem. Studia ukończył prawdopodobnie około 1904 roku w Instytucie Politechnicznym Warszawskim im. Mikołaja II.

W dokumentach rosyjskich występował jako kolegialny asesor, szlachcic oraz urzędnik określany jako отводчик площадей Stepowego Okręgu Południowego. Zajmował się wyszukiwaniem złóż minerałów, w tym złota, na terenie dzisiejszego Kazachstanu. Pełnił także funkcje mierniczego.

W 1909 roku przebywał w Ust-Kamienogorsku, gdzie ochrzczony został jego syn Stanisław-Józef-Lucjan. Rodzicami chrzestnymi dziecka byli Maurycy Pietrzkiewicz i Wiktoria Pietrzkiewicz.

W 1910 roku jego ojciec, dr med. Maurycy Pietrzkiewicz, wymienił Michała w swoim testamencie wśród pięciu synów-spadkobierców i zapisał mu największy udział w spadku spośród wszystkich synów, wynoszący 5/20 części. Jednocześnie wskazał go jako tego z synów, któremu najchętniej powierzyłby dalsze prowadzenie Malinówki, uznając, że posiada odpowiednie umiejętności, pod warunkiem spłacenia pozostałych braci.

W 1911 roku Michał-Otton przebywał ponownie w Ust-Kamienogorsku, gdzie w obrządku prawosławnym ochrzczona została jego córka Julia (*1911). Jej rodzicami chrzestnymi byli: dymisjonowany referent Mikołaj Dymitrowicz Kajesz, Maria, córka Jerzego Łaskowa, dziedziczny szlachcic, referent Józef, syn Maurycego Pietrzkiewicz, oraz dziedziczna szlachcianka Karolina, córka Maurycego, Tromszczyńska.

W 1913 roku mieszkał w Semipałatyńsku, w pierwszej części miasta, w domu Kajeszów, czyli zapewne w domu rodzinnym swojej żony Julii Mikołajewny z Kajeszów. Dnia 11 maja 1913 roku sporządził u semipałatyńskiego notariusza Kazimierza Dominikowicza Bagrinowskiego testament, w którym cały majątek ruchomy i nieruchomy zapisał żonie Julii oraz dzieciom, w częściach równych, jako ich wspólną i niepodzielną własność.

Na początku 1914 roku bracia i siostry Michała-Ottona notarialnie potwierdzili odbiór należnych im sum zapisanych w testamencie ojca i zrzekli się wszelkich roszczeń do majątku Malinówka alias Koster nr 10. Uczyniły to kolejno: 13 stycznia siostra Teresa Szawdina, żona inżyniera górniczego, zamieszkała przy kopalni Pietrowskiej w powiecie bachmuckim; 4 lutego brat Lucjan-Maurycy, inżynier mieszkający w Samarze; 6 marca siostra Helena Kursisz, żona inżyniera, mieszkająca w Taszkencie; oraz 22 kwietnia brat Jan-Wandalin, przebywający w Dźwińsku.

W 1916 roku Michał-Otton, określony w dokumencie jako dymisjonowany asesor kolegialny, uzyskał od gubernatora akmolińskiego pozwolenie na przechowywanie i noszenie trzech myśliwskich strzelb śrutowych.

Na początku 1918 roku, co najmniej od stycznia do marca, Michał-Otton przebywał w Piotrogrodzie. Mieszkał wówczas przy ulicy Kołomieńskiej 35. Wraz z żoną i córką otrzymał od Polskiej Rady Bezpieczeństwa zaświadczenie, że jest obywatelem polskim.

Po 1918 roku zdołał wraz z rodziną wydostać się z bolszewickiej Rosji. W 1924 roku, już jako obywatel łotewski, zamieszkały w majątku Malinówka w gminie Kalkuny, sporządził w Dyneburgu testament, w którym cały majątek zapisał żonie Julii Nikołajewnie z Kajeszów, a w razie jej wcześniejszej śmierci córce Julii. Do 1940 roku, czyli do aneksji Łotwy przez Związek Sowiecki, mieszkał z rodziną w Malinówce. Brak informacji o losach Michała-Ottona podczas pierwszej okupacji sowieckiej. Wiadomo natomiast, że podczas okupacji niemieckiej rodzina nadal mieszkała w Malinówce i pozostała tam do 1944 roku, kiedy Michał-Otton wraz z żoną i córką Julią opuścił Łotwę przed nacierającą Armią Czerwoną.

Po kilkuletnim pobycie w obozie przejściowym na terenie Niemiec, wraz z żoną, córką Julią, zięciem Tadeuszem Kowalewskim i wnukiem Andrzejem wyemigrował do Australii, gdzie zamieszkał w Bathurst w Nowej Południowej Walii. W 1958 roku jego córka Julia z Pietrzkiewiczów Kowalewska otrzymała świadectwo naturalizacji w Australii.

Michał-Otton zmarł w Bathurst w Nowej Południowej Walii w 1960 roku i został pochowany na tamtejszym cmentarzu.