Tadeusz-Ignacy Wadowski Pietrzkiewicz

Pokolenie XIII

Tadeusz-Ignacy Wadowski Pietrzkiewicz był synem Tadeusza-Wawrzyńca i Ludwiki ze Stefanowiczów Pietrzkiewiczów.

Urodził się 24 października 1911 roku we Lwowie. Ochrzczony został 17 stycznia 1912 roku w parafii św. Marii Magdaleny we Lwowie. Rodzicami chrzestnymi byli Tomasz Oxiński i Józefa Domaszewiczowa.

Miał rodzeństwo: Teresę i Zdzisława. Teresa, po mężu Helbichowa, zginęła wraz z córką Małgorzatą w 1944 roku w powstaniu warszawskim, a Zdzisław zmarł w dzieciństwie, w 1923 roku.

W dzieciństwie i młodości Tadeusz-Ignacy mieszkał z rodziną we Lwowie, Zakopanem, a następnie w Warszawie. Po śmierci matki w 1921 roku przeprowadził się z ojcem do Warszawy.

W latach 1924–1930 uczył się w Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie, gdzie zdał maturę. Następnie, w latach 1930–1936, studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej, uzyskując tytuł magistra inżyniera. W latach 1934–1939 pracował w przemyśle zbrojeniowym, w Państwowych Wytwórniach Uzbrojenia.

Według Tomasza Pawlaka Stanisław Ignacy Witkiewicz, Witkacy, wspominał go w listach jako „małego Tadzia”, między innymi w związku z jego wyczynami narciarskimi. W liście z 1931 roku napisał: „Mały Tadzio b. mi się podoba”.

Od 1936 roku należał do Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich. W 1937 roku odbył szkolenie w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. W 1939 roku był podporucznikiem rezerwy lotnictwa technicznego.

Dnia 26 listopada 1938 roku w Brześciu nad Bugiem poślubił Irenę Reginę Dmowską. Z Ireną miał trzy córki: Krystynę (*1941), Annę (*1946) i Ewę (*1951).

Przed wojną i w czasie okupacji mieszkał w Warszawie przy ul. Asfaltowej. Podczas okupacji prowadził prywatny warsztat naprawy prądnic samochodowych. Powstanie warszawskie przeżył w Warszawie.

Po wojnie mieszkał w Łodzi. Pracował w Instytucie Włókiennictwa w Łodzi, a równocześnie w latach 1946–1950 wykładał na Politechnice Łódzkiej. W 1958 roku uzyskał doktorat na Politechnice Łódzkiej z zakresu włókiennictwa.

W 1951 roku powrócił do Warszawy. Bywał z rodziną na wakacjach w Mężeninie, gdzie poznał Jadwigę Pietrzkiewiczową, wdowę po Tadeuszu Pietrzkiewiczu, synu Piotra-Sylwestra, oraz jej synów Andrzeja i Leszka.

W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych pracował w instytucjach związanych z przemysłem drzewnym, między innymi w Biurze Studiów Przemysłu Drzewnego. W 1971 roku habilitował się w Instytucie Technologii Drewna w Poznaniu.

W latach 1959–1960 był wiceprezesem Zarządu Głównego SIMP. Działał również w Naczelnej Organizacji Technicznej. Otrzymał między innymi Złotą Odznakę Honorową SIMP, Srebrną Odznakę Honorową NOT oraz Złotą Odznakę Honorową za zasługi dla rozwoju przemysłu maszynowego.

W 1954 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, a w 1969 roku Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymał także medale jubileuszowe 10-, 20- i 30-lecia Polski Ludowej. W 1974 roku Rada Państwa nadała mu tytuł profesora nadzwyczajnego nauk ekonomicznych.

Jego zainteresowania naukowe przesuwały się od zagadnień technicznych i przemysłowych ku problematyce organizacji, programowania rozwoju gospodarczego, planowania centralnego, zarządzania i etyki decyzji gospodarczych. W katalogach bibliotecznych odnotowano jego prace z tego zakresu, między innymi „Problemy programowania rozwoju przemysłu” z 1969 roku, pracę zbiorową „Programowanie rozwoju gospodarczego” z 1975 roku, wydaną pod jego redakcją, „Programowanie rozwoju w planowaniu centralnym” z 1982 roku, a także późniejsze publikacje dotyczące etyki zarządzania i decyzji gospodarczych.

Na początku lat siedemdziesiątych uczestniczył także w pracach nad koncepcjami informatycznego wspomagania planowania i zarządzania gospodarką, w tym nad Krajowym Systemem Informatycznym i Państwowym Bankiem Danych.

Utrzymywał pamięć o związkach rodzinnych Pietrzkiewiczów i Witkiewiczów. Szczególnie interesował się poszukiwaniem korzeni Wadowskich Pietrzkiewiczów i partycypował w kosztach związanych z poszukiwaniem dokumentów rodzinnych w archiwach litewskich i rosyjskich.

Tadeusz-Ignacy Wadowski-Pietrzkiewicz zmarł 19 października 2005 roku i został pochowany w grobowcu rodzinnym na Starych Powązkach w Warszawie.