Jan-Benedykt Wadowski Pietrzkiewicz
RODZICE:
& Aniele Ginkaite
Pokolenie XII
Jan-Benedykt Wadowski Pietrzkiewicz - Jonas-Benediktas Vadauskas Petržkevičius był synem Wacława Wadowskiego-Pietrzkiewicza i jego drugiej żony, Anieli z Gieńków (Ginkaitė). Urodził się 28 marca 1923 roku w Kownie.
Miał przyrodnią siostrę Janinę oraz starszego brata Tadeusza-Zygmunta.
Od szóstego roku życia uczył się gry na skrzypcach. W latach 1930–1937 uczył się w gimnazjum jezuitów w Kownie, a 6 października 1933 roku został przyjęty do działu instrumentów smyczkowych Konserwatorium Kowieńskiego. W 1937 roku rozpoczął naukę w IV klasie szkoły średniej w Kownie.
W czasie II wojny światowej kontynuował edukację muzyczną. W 1941 roku ukończył szkołę, a 4 maja 1942 roku zakończył naukę w klasie instrumentów smyczkowych Konserwatorium Kowieńskiego. W 1942 roku ukończył także wydział orkiestrowy konserwatorium.
W latach 1940–1949 pracował w Kowieńskim Państwowym Teatrze Opery i Baletu jako pierwszy skrzypek. Równocześnie w latach 1940–1949 był pedagogiem w Seminarium Nauczycielskim w Kownie. Pracował tam do czasu przeniesienia Państwowego Teatru Opery i Baletu z Kowna do Wilna. W tym okresie jego matka pozostała sama w Kownie, a ojciec i brat od 1944 roku byli uznawani za zaginionych.
W latach 1940–1957, z przerwami, pracował w Państwowym Teatrze Opery i Baletu jako pierwszy skrzypek i dyrygent. W latach 1946–1948 studiował dyrygenturę symfoniczną w Konserwatorium Kowieńskim. W 1947 roku profesor Mykolas Bukša powierzył mu dyrygowanie baletami „Fontanna Bachczysaraju” i „Don Kichot” w Kowieńskim Państwowym Teatrze Opery i Baletu. Teatr ten działał wówczas w gmachu Kowieńskiego Teatru Muzycznego, do czasu przeniesienia Państwowego Teatru Opery i Baletu do Wilna.
W czerwcu 1949 roku, jako ekstern, zdał egzaminy końcowe z gry na skrzypcach na wydziale orkiestrowym i uzyskał kwalifikację solisty orkiestrowego. W latach 1949–1956 pracował w Państwowym Teatrze Opery i Baletu jako koncertmistrz-dyrygent, a w latach 1949–1957 był wykładowcą-dyrygentem w szkole muzycznej im. Juozasa Tallat-Kelpšy w Wilnie.
1 grudnia 1950 roku rozpoczął pracę w Konserwatorium Wileńskim jako starszy wykładowca-dyrygent w klasie operowej. 23 czerwca 1951 roku ukończył pełny kurs dyrygentury symfonicznej w Konserwatorium Państwowym i uzyskał kwalifikację dyrygenta symfonicznego. W 1951 roku, prowadząc balet „Fontanna Bachczysaraju” w Litewskim Teatrze Opery i Baletu, złożył końcowy egzamin państwowy z dyrygentury.
W 1953 roku profesor Balys Dvarionas określił Jana-Benedykta jako skrzypka-wirtuoza. W tym samym roku profesor Jonas Švedas zaprosił go do nauczania przedmiotów dyrygenckich oraz do prowadzenia Orkiestry Instrumentów Ludowych. 11 lipca 1953 roku Ministerstwo Kultury ZSRR nadało mu III kategorię dyrygenta. 29 maja 1954 roku został odznaczony listem pochwalnym Prezydium Rady Najwyższej Litewskiej SRR za przygotowanie i przeprowadzenie dekady literatury i sztuki litewskiej w Moskwie.
5 maja 1958 roku zorganizował orkiestrę rozrywkową Litewskiego Komitetu Radia i Telewizji. Kierował nią w latach 1958–1961 oraz 1965–1969. Lubił jazz i próbował wykonywać go z orkiestrą, jednak w sowieckiej rzeczywistości muzyka ta była traktowana nieufnie jako przejaw wpływów zachodnich.
W kolejnych latach odbywał podróże zawodowe, między innymi do Czechosłowacji, Rumunii, Bułgarii i Niemieckiej Republiki Demokratycznej. W 1965 roku otrzymał dyplom honorowy Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego i Szkolnictwa Specjalnego Litewskiej SRR za działalność naukową, pedagogiczną i społeczną, a w 1967 roku dyplom honorowy Komitetu Telewizji i Radia Rady Ministrów ZSRR oraz Komitetu Związków Zawodowych Pracowników Kultury za aktywną pracę w radiu i telewizji.
W 1971 roku uzyskał tytuł docenta w zakresie dyrygentury przy katedrze instrumentów ludowych, a 6 kwietnia 1993 roku Litewska Rada Nauki nostryfikowała ten tytuł.
Według przekazu rodzinnego z powodu szlacheckiego pochodzenia był szykanowany przez władze sowieckie. Mimo to osiągnął znaczącą pozycję jako skrzypek, dyrygent i pedagog. W 1991 roku przeszedł na emeryturę. Przyznano mu emeryturę w wysokości 120 rubli, czyli maksymalną stawkę zwykłej emerytury w sowieckim systemie. W ówczesnych realiach kwota ta odpowiadała zaledwie kilku dolarom amerykańskim.
Jan-Benedykt był żonaty dwukrotnie. Jego pierwszą żoną była solistka operowa, primadonna i sopranistka Elwira Klausman-Korniejewa (1934–2016). Z tego małżeństwa urodziła się córka Irena.
Drugą żoną Jana-Benedykta była Irena-Aldona Kawecka (Kaveckaitė), urodzona 4 lipca 1931 roku w Kownie, córka Michała, herbu Gryf. Ślub odbył się 18 września 1954 roku. W 1954 roku Irena-Aldona ukończyła w Kownie studia i uzyskała specjalność inżyniera-technologa technologii krzemianów. Z tego małżeństwa urodziło się dwoje dzieci: syn Andrzej, urodzony 19 stycznia 1958 roku w Wilnie, zmarły 21 września 2016 roku, mieszkający w Kownie i pochowany na kowieńskim cmentarzu Petrašiūnai w grobie Kaweckich, oraz córka Daiva-Rūta, urodzona 26 września 1963 roku w Wilnie.
W 1980 roku odnalazł się w Kanadzie jego starszy brat Tadeusz-Zygmunt, uznawany od 1944 roku za zaginionego. Bracia po wojnie nigdy się jednak nie spotkali.
Jan-Benedykt Wadowski-Pietrzkiewicz zmarł 9 marca 2007 roku w Wilnie. Został pochowany na cmentarzu Rokantiškės w Wilnie, obok matki, Anieli z Gieńków Wadowskiej-Pietrzkiewiczowej.
Miał przyrodnią siostrę Janinę oraz starszego brata Tadeusza-Zygmunta.
Od szóstego roku życia uczył się gry na skrzypcach. W latach 1930–1937 uczył się w gimnazjum jezuitów w Kownie, a 6 października 1933 roku został przyjęty do działu instrumentów smyczkowych Konserwatorium Kowieńskiego. W 1937 roku rozpoczął naukę w IV klasie szkoły średniej w Kownie.
W czasie II wojny światowej kontynuował edukację muzyczną. W 1941 roku ukończył szkołę, a 4 maja 1942 roku zakończył naukę w klasie instrumentów smyczkowych Konserwatorium Kowieńskiego. W 1942 roku ukończył także wydział orkiestrowy konserwatorium.
W latach 1940–1949 pracował w Kowieńskim Państwowym Teatrze Opery i Baletu jako pierwszy skrzypek. Równocześnie w latach 1940–1949 był pedagogiem w Seminarium Nauczycielskim w Kownie. Pracował tam do czasu przeniesienia Państwowego Teatru Opery i Baletu z Kowna do Wilna. W tym okresie jego matka pozostała sama w Kownie, a ojciec i brat od 1944 roku byli uznawani za zaginionych.
W latach 1940–1957, z przerwami, pracował w Państwowym Teatrze Opery i Baletu jako pierwszy skrzypek i dyrygent. W latach 1946–1948 studiował dyrygenturę symfoniczną w Konserwatorium Kowieńskim. W 1947 roku profesor Mykolas Bukša powierzył mu dyrygowanie baletami „Fontanna Bachczysaraju” i „Don Kichot” w Kowieńskim Państwowym Teatrze Opery i Baletu. Teatr ten działał wówczas w gmachu Kowieńskiego Teatru Muzycznego, do czasu przeniesienia Państwowego Teatru Opery i Baletu do Wilna.
W czerwcu 1949 roku, jako ekstern, zdał egzaminy końcowe z gry na skrzypcach na wydziale orkiestrowym i uzyskał kwalifikację solisty orkiestrowego. W latach 1949–1956 pracował w Państwowym Teatrze Opery i Baletu jako koncertmistrz-dyrygent, a w latach 1949–1957 był wykładowcą-dyrygentem w szkole muzycznej im. Juozasa Tallat-Kelpšy w Wilnie.
1 grudnia 1950 roku rozpoczął pracę w Konserwatorium Wileńskim jako starszy wykładowca-dyrygent w klasie operowej. 23 czerwca 1951 roku ukończył pełny kurs dyrygentury symfonicznej w Konserwatorium Państwowym i uzyskał kwalifikację dyrygenta symfonicznego. W 1951 roku, prowadząc balet „Fontanna Bachczysaraju” w Litewskim Teatrze Opery i Baletu, złożył końcowy egzamin państwowy z dyrygentury.
W 1953 roku profesor Balys Dvarionas określił Jana-Benedykta jako skrzypka-wirtuoza. W tym samym roku profesor Jonas Švedas zaprosił go do nauczania przedmiotów dyrygenckich oraz do prowadzenia Orkiestry Instrumentów Ludowych. 11 lipca 1953 roku Ministerstwo Kultury ZSRR nadało mu III kategorię dyrygenta. 29 maja 1954 roku został odznaczony listem pochwalnym Prezydium Rady Najwyższej Litewskiej SRR za przygotowanie i przeprowadzenie dekady literatury i sztuki litewskiej w Moskwie.
5 maja 1958 roku zorganizował orkiestrę rozrywkową Litewskiego Komitetu Radia i Telewizji. Kierował nią w latach 1958–1961 oraz 1965–1969. Lubił jazz i próbował wykonywać go z orkiestrą, jednak w sowieckiej rzeczywistości muzyka ta była traktowana nieufnie jako przejaw wpływów zachodnich.
W kolejnych latach odbywał podróże zawodowe, między innymi do Czechosłowacji, Rumunii, Bułgarii i Niemieckiej Republiki Demokratycznej. W 1965 roku otrzymał dyplom honorowy Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego i Szkolnictwa Specjalnego Litewskiej SRR za działalność naukową, pedagogiczną i społeczną, a w 1967 roku dyplom honorowy Komitetu Telewizji i Radia Rady Ministrów ZSRR oraz Komitetu Związków Zawodowych Pracowników Kultury za aktywną pracę w radiu i telewizji.
W 1971 roku uzyskał tytuł docenta w zakresie dyrygentury przy katedrze instrumentów ludowych, a 6 kwietnia 1993 roku Litewska Rada Nauki nostryfikowała ten tytuł.
Według przekazu rodzinnego z powodu szlacheckiego pochodzenia był szykanowany przez władze sowieckie. Mimo to osiągnął znaczącą pozycję jako skrzypek, dyrygent i pedagog. W 1991 roku przeszedł na emeryturę. Przyznano mu emeryturę w wysokości 120 rubli, czyli maksymalną stawkę zwykłej emerytury w sowieckim systemie. W ówczesnych realiach kwota ta odpowiadała zaledwie kilku dolarom amerykańskim.
Jan-Benedykt był żonaty dwukrotnie. Jego pierwszą żoną była solistka operowa, primadonna i sopranistka Elwira Klausman-Korniejewa (1934–2016). Z tego małżeństwa urodziła się córka Irena.
Drugą żoną Jana-Benedykta była Irena-Aldona Kawecka (Kaveckaitė), urodzona 4 lipca 1931 roku w Kownie, córka Michała, herbu Gryf. Ślub odbył się 18 września 1954 roku. W 1954 roku Irena-Aldona ukończyła w Kownie studia i uzyskała specjalność inżyniera-technologa technologii krzemianów. Z tego małżeństwa urodziło się dwoje dzieci: syn Andrzej, urodzony 19 stycznia 1958 roku w Wilnie, zmarły 21 września 2016 roku, mieszkający w Kownie i pochowany na kowieńskim cmentarzu Petrašiūnai w grobie Kaweckich, oraz córka Daiva-Rūta, urodzona 26 września 1963 roku w Wilnie.
W 1980 roku odnalazł się w Kanadzie jego starszy brat Tadeusz-Zygmunt, uznawany od 1944 roku za zaginionego. Bracia po wojnie nigdy się jednak nie spotkali.
Jan-Benedykt Wadowski-Pietrzkiewicz zmarł 9 marca 2007 roku w Wilnie. Został pochowany na cmentarzu Rokantiškės w Wilnie, obok matki, Anieli z Gieńków Wadowskiej-Pietrzkiewiczowej.
Jan-Benedykt Wadowski Pietrzkiewicz – Jonas-Benediktas Vadauskas Petržkevičius buvo Vaclovo Vadausko-Petržkevičiaus ir jo antrosios žmonos Anelės Ginkaitės sūnus. Gimė 1923 m. kovo 28 d. Kaune.
Turėjo pusseserę Janiną ir vyresnį brolį Tadą-Zigmantą.
Nuo šešerių metų mokėsi groti smuiku. 1930–1937 m. mokėsi Kauno jėzuitų gimnazijoje, o 1933 m. spalio 6 d. buvo priimtas į Kauno konservatorijos styginių instrumentų skyrių. 1937 m. pradėjo mokytis Kauno vidurinės mokyklos IV klasėje.
Antrojo pasaulinio karo metais tęsė muzikinį išsilavinimą. 1941 m. baigė mokyklą, o 1942 m. gegužės 4 d. baigė Kauno konservatorijos styginių instrumentų klasę. 1942 m. taip pat baigė konservatorijos orkestro skyrių.
1940–1949 m. dirbo Kauno valstybiniame operos ir baleto teatre pirmuoju smuikininku. Tuo pat metu 1940–1949 m. dirbo pedagogu Kauno mokytojų seminarijoje. Ten dirbo iki Valstybinio operos ir baleto teatro perkėlimo iš Kauno į Vilnių. Tuo laikotarpiu jo motina liko viena Kaune, o tėvas ir brolis nuo 1944 m. buvo laikomi dingusiais be žinios.
1940–1957 m., su pertraukomis, dirbo Valstybiniame operos ir baleto teatre pirmuoju smuikininku ir dirigentu. 1946–1948 m. Kauno konservatorijoje studijavo simfoninį dirigavimą. 1947 m. profesorius Mykolas Bukša jam pavedė diriguoti baletus „Bachčisarajaus fontanas“ ir „Don Kichotas“ Kauno valstybiniame operos ir baleto teatre. Tuo metu šis teatras veikė Kauno muzikinio teatro pastate, iki Valstybinio operos ir baleto teatro perkėlimo į Vilnių.
1949 m. birželį, kaip eksternas, išlaikė baigiamuosius smuiko egzaminus orkestro skyriuje ir įgijo orkestro solisto kvalifikaciją. 1949–1956 m. dirbo Valstybiniame operos ir baleto teatre koncertmeisteriu-dirigentu, o 1949–1957 m. buvo Juozo Tallat-Kelpšos muzikos mokyklos Vilniuje dėstytojas-dirigentas.
1950 m. gruodžio 1 d. pradėjo dirbti Vilniaus konservatorijoje vyresniuoju dėstytoju-dirigentu operos klasėje. 1951 m. birželio 23 d. Valstybinėje konservatorijoje baigė visą simfoninio dirigavimo kursą ir įgijo simfoninio dirigento kvalifikaciją. 1951 m., diriguodamas baletui „Bachčisarajaus fontanas“ Lietuvos operos ir baleto teatre, išlaikė baigiamąjį valstybinį dirigavimo egzaminą.
1953 m. profesorius Balys Dvarionas Janą-Benedyktą apibūdino kaip smuikininką virtuozą. Tais pačiais metais profesorius Jonas Švedas pakvietė jį dėstyti dirigavimo dalykus ir vadovauti Liaudies instrumentų orkestrui. 1953 m. liepos 11 d. SSRS kultūros ministerija jam suteikė III kategorijos dirigento laipsnį. 1954 m. gegužės 29 d. jis buvo apdovanotas Lietuvos TSR Aukščiausiosios Tarybos Prezidiumo garbės raštu už Lietuvos literatūros ir meno dekados Maskvoje parengimą ir pravedimą.
1958 m. gegužės 5 d. jis subūrė Lietuvos radijo ir televizijos komiteto lengvosios muzikos orkestrą. Jam vadovavo 1958–1961 m. ir 1965–1969 m. Mėgo džiazą ir bandė jį atlikti su orkestru, tačiau sovietinėje tikrovėje ši muzika buvo vertinama nepatikliai kaip Vakarų įtakos apraiška.
Vėlesniais metais vyko į profesines keliones, be kita ko, į Čekoslovakiją, Rumuniją, Bulgariją ir Vokietijos Demokratinę Respubliką. 1965 m. gavo Lietuvos TSR aukštojo ir specialiojo vidurinio mokslo ministerijos garbės diplomą už mokslinę, pedagoginę ir visuomeninę veiklą, o 1967 m. – SSRS Ministrų Tarybos Televizijos ir radijo komiteto bei Kultūros darbuotojų profesinės sąjungos komiteto garbės diplomą už aktyvų darbą radijuje ir televizijoje.
1971 m. jam buvo suteiktas docento vardas dirigavimo srityje prie liaudies instrumentų katedros, o 1993 m. balandžio 6 d. Lietuvos mokslo taryba šį vardą nostrifikavo.
Pagal šeimos pasakojimą, dėl bajoriškos kilmės sovietų valdžia jį persekiojo. Nepaisant to, jis pasiekė reikšmingą padėtį kaip smuikininkas, dirigentas ir pedagogas. 1991 m. išėjo į pensiją. Jam buvo paskirta 120 rublių pensija, t. y. didžiausias įprastos pensijos dydis sovietinėje sistemoje. To meto sąlygomis ši suma atitiko vos kelis JAV dolerius.
Janas-Benedyktas buvo vedęs du kartus. Jo pirmoji žmona buvo operos solistė, primadona ir sopranas Elwira Klausman-Korniejewa (1934–2016). Iš šios santuokos gimė dukra Irena.
Antroji Jano-Benedyktos žmona buvo Irena-Aldona Kawecka (Kaveckaitė), gimusi 1931 m. liepos 4 d. Kaune, Mykolo duktė, herbo Gryf. Santuoka įvyko 1954 m. rugsėjo 18 d. 1954 m. Irena-Aldona Kaune baigė studijas ir įgijo silikatų technologijos inžinierės-technologės specialybę. Iš šios santuokos gimė du vaikai: sūnus Andrzejus, gimęs 1958 m. sausio 19 d. Vilniuje, miręs 2016 m. rugsėjo 21 d., gyvenęs Kaune ir palaidotas Kauno Petrašiūnų kapinėse, Kaveckų kape, bei duktė Daiva-Rūta, gimusi 1963 m. rugsėjo 26 d. Vilniuje.
1980 m. Kanadoje atsirado jo vyresnysis brolis Tadas-Zigmantas, nuo 1944 m. laikytas dingusiu be žinios. Tačiau po karo broliai daugiau niekada nesusitiko.
Janas-Benedyktas Vadauskas Petržkevičius mirė 2007 m. kovo 9 d. Vilniuje. Buvo palaidotas Rokantiškių kapinėse Vilniuje, šalia motinos Anelės Ginkaitės Vadauskienės-Petržkevičienės.
Turėjo pusseserę Janiną ir vyresnį brolį Tadą-Zigmantą.
Nuo šešerių metų mokėsi groti smuiku. 1930–1937 m. mokėsi Kauno jėzuitų gimnazijoje, o 1933 m. spalio 6 d. buvo priimtas į Kauno konservatorijos styginių instrumentų skyrių. 1937 m. pradėjo mokytis Kauno vidurinės mokyklos IV klasėje.
Antrojo pasaulinio karo metais tęsė muzikinį išsilavinimą. 1941 m. baigė mokyklą, o 1942 m. gegužės 4 d. baigė Kauno konservatorijos styginių instrumentų klasę. 1942 m. taip pat baigė konservatorijos orkestro skyrių.
1940–1949 m. dirbo Kauno valstybiniame operos ir baleto teatre pirmuoju smuikininku. Tuo pat metu 1940–1949 m. dirbo pedagogu Kauno mokytojų seminarijoje. Ten dirbo iki Valstybinio operos ir baleto teatro perkėlimo iš Kauno į Vilnių. Tuo laikotarpiu jo motina liko viena Kaune, o tėvas ir brolis nuo 1944 m. buvo laikomi dingusiais be žinios.
1940–1957 m., su pertraukomis, dirbo Valstybiniame operos ir baleto teatre pirmuoju smuikininku ir dirigentu. 1946–1948 m. Kauno konservatorijoje studijavo simfoninį dirigavimą. 1947 m. profesorius Mykolas Bukša jam pavedė diriguoti baletus „Bachčisarajaus fontanas“ ir „Don Kichotas“ Kauno valstybiniame operos ir baleto teatre. Tuo metu šis teatras veikė Kauno muzikinio teatro pastate, iki Valstybinio operos ir baleto teatro perkėlimo į Vilnių.
1949 m. birželį, kaip eksternas, išlaikė baigiamuosius smuiko egzaminus orkestro skyriuje ir įgijo orkestro solisto kvalifikaciją. 1949–1956 m. dirbo Valstybiniame operos ir baleto teatre koncertmeisteriu-dirigentu, o 1949–1957 m. buvo Juozo Tallat-Kelpšos muzikos mokyklos Vilniuje dėstytojas-dirigentas.
1950 m. gruodžio 1 d. pradėjo dirbti Vilniaus konservatorijoje vyresniuoju dėstytoju-dirigentu operos klasėje. 1951 m. birželio 23 d. Valstybinėje konservatorijoje baigė visą simfoninio dirigavimo kursą ir įgijo simfoninio dirigento kvalifikaciją. 1951 m., diriguodamas baletui „Bachčisarajaus fontanas“ Lietuvos operos ir baleto teatre, išlaikė baigiamąjį valstybinį dirigavimo egzaminą.
1953 m. profesorius Balys Dvarionas Janą-Benedyktą apibūdino kaip smuikininką virtuozą. Tais pačiais metais profesorius Jonas Švedas pakvietė jį dėstyti dirigavimo dalykus ir vadovauti Liaudies instrumentų orkestrui. 1953 m. liepos 11 d. SSRS kultūros ministerija jam suteikė III kategorijos dirigento laipsnį. 1954 m. gegužės 29 d. jis buvo apdovanotas Lietuvos TSR Aukščiausiosios Tarybos Prezidiumo garbės raštu už Lietuvos literatūros ir meno dekados Maskvoje parengimą ir pravedimą.
1958 m. gegužės 5 d. jis subūrė Lietuvos radijo ir televizijos komiteto lengvosios muzikos orkestrą. Jam vadovavo 1958–1961 m. ir 1965–1969 m. Mėgo džiazą ir bandė jį atlikti su orkestru, tačiau sovietinėje tikrovėje ši muzika buvo vertinama nepatikliai kaip Vakarų įtakos apraiška.
Vėlesniais metais vyko į profesines keliones, be kita ko, į Čekoslovakiją, Rumuniją, Bulgariją ir Vokietijos Demokratinę Respubliką. 1965 m. gavo Lietuvos TSR aukštojo ir specialiojo vidurinio mokslo ministerijos garbės diplomą už mokslinę, pedagoginę ir visuomeninę veiklą, o 1967 m. – SSRS Ministrų Tarybos Televizijos ir radijo komiteto bei Kultūros darbuotojų profesinės sąjungos komiteto garbės diplomą už aktyvų darbą radijuje ir televizijoje.
1971 m. jam buvo suteiktas docento vardas dirigavimo srityje prie liaudies instrumentų katedros, o 1993 m. balandžio 6 d. Lietuvos mokslo taryba šį vardą nostrifikavo.
Pagal šeimos pasakojimą, dėl bajoriškos kilmės sovietų valdžia jį persekiojo. Nepaisant to, jis pasiekė reikšmingą padėtį kaip smuikininkas, dirigentas ir pedagogas. 1991 m. išėjo į pensiją. Jam buvo paskirta 120 rublių pensija, t. y. didžiausias įprastos pensijos dydis sovietinėje sistemoje. To meto sąlygomis ši suma atitiko vos kelis JAV dolerius.
Janas-Benedyktas buvo vedęs du kartus. Jo pirmoji žmona buvo operos solistė, primadona ir sopranas Elwira Klausman-Korniejewa (1934–2016). Iš šios santuokos gimė dukra Irena.
Antroji Jano-Benedyktos žmona buvo Irena-Aldona Kawecka (Kaveckaitė), gimusi 1931 m. liepos 4 d. Kaune, Mykolo duktė, herbo Gryf. Santuoka įvyko 1954 m. rugsėjo 18 d. 1954 m. Irena-Aldona Kaune baigė studijas ir įgijo silikatų technologijos inžinierės-technologės specialybę. Iš šios santuokos gimė du vaikai: sūnus Andrzejus, gimęs 1958 m. sausio 19 d. Vilniuje, miręs 2016 m. rugsėjo 21 d., gyvenęs Kaune ir palaidotas Kauno Petrašiūnų kapinėse, Kaveckų kape, bei duktė Daiva-Rūta, gimusi 1963 m. rugsėjo 26 d. Vilniuje.
1980 m. Kanadoje atsirado jo vyresnysis brolis Tadas-Zigmantas, nuo 1944 m. laikytas dingusiu be žinios. Tačiau po karo broliai daugiau niekada nesusitiko.
Janas-Benedyktas Vadauskas Petržkevičius mirė 2007 m. kovo 9 d. Vilniuje. Buvo palaidotas Rokantiškių kapinėse Vilniuje, šalia motinos Anelės Ginkaitės Vadauskienės-Petržkevičienės.
Jan-Benedykt Wadowski Pietrzkiewicz – Jonas-Benediktas Vadauskas Petržkevičius was the son of Wacław Wadowski-Pietrzkiewicz and his second wife, Aniela née Gieńko (Ginkaitė). He was born on 28 March 1923 in Kaunas.
He had a half-sister, Janina, and an elder brother, Tadeusz-Zygmunt.
From the age of six he studied violin. In 1930–1937 he attended the Jesuit gymnasium in Kaunas, and on 6 October 1933 he was admitted to the string instruments section of the Kaunas Conservatory. In 1937 he began studying in the fourth class of a secondary school in Kaunas.
During the Second World War he continued his musical education. In 1941 he completed school, and on 4 May 1942 he finished the string instruments class at the Kaunas Conservatory. In 1942 he also graduated from the conservatory’s orchestral department.
In 1940–1949 he worked at the Kaunas State Opera and Ballet Theatre as first violinist. At the same time, in 1940–1949, he was a teacher at the Teachers’ Seminary in Kaunas. He worked there until the State Opera and Ballet Theatre was moved from Kaunas to Vilnius. During that period his mother remained alone in Kaunas, while his father and brother were regarded as missing from 1944.
In 1940–1957, with interruptions, he worked at the State Opera and Ballet Theatre as first violinist and conductor. In 1946–1948 he studied symphonic conducting at the Kaunas Conservatory. In 1947 Professor Mykolas Bukša entrusted him with conducting the ballets “The Fountain of Bakhchisarai” and “Don Quixote” at the Kaunas State Opera and Ballet Theatre. At that time the theatre operated in the building of the Kaunas Musical Theatre, until the State Opera and Ballet Theatre was transferred to Vilnius.
In June 1949, as an external student, he passed the final violin examinations in the orchestral department and obtained the qualification of orchestral soloist. In 1949–1956 he worked at the State Opera and Ballet Theatre as concertmaster-conductor, and in 1949–1957 he was a lecturer-conductor at the Juozas Tallat-Kelpša Music School in Vilnius.
On 1 December 1950 he began working at the Vilnius Conservatory as a senior lecturer-conductor in the opera class. On 23 June 1951 he completed the full course in symphonic conducting at the State Conservatory and obtained the qualification of symphonic conductor. In 1951, while conducting the ballet “The Fountain of Bakhchisarai” at the Lithuanian Opera and Ballet Theatre, he passed the final state examination in conducting.
In 1953 Professor Balys Dvarionas described Jan-Benedykt as a virtuoso violinist. In the same year Professor Jonas Švedas invited him to teach conducting subjects and to lead the Folk Instruments Orchestra. On 11 July 1953 the Ministry of Culture of the USSR awarded him the rank of third-category conductor. On 29 May 1954 he received a letter of commendation from the Presidium of the Supreme Council of the Lithuanian SSR for preparing and conducting the Decade of Lithuanian Literature and Art in Moscow.
On 5 May 1958 he founded the light music orchestra of the Lithuanian Radio and Television Committee. He led it in 1958–1961 and 1965–1969. He liked jazz and tried to perform it with the orchestra, but in Soviet reality this music was treated with suspicion as a manifestation of Western influence.
In later years he made professional trips, among others, to Czechoslovakia, Romania, Bulgaria and the German Democratic Republic. In 1965 he received an honorary diploma from the Ministry of Higher and Special Secondary Education of the Lithuanian SSR for his scholarly, pedagogical and social activity, and in 1967 an honorary diploma from the Television and Radio Committee of the Council of Ministers of the USSR and the Trade Union Committee of Cultural Workers for active work in radio and television.
In 1971 he received the title of docent in conducting at the Department of Folk Instruments, and on 6 April 1993 the Lithuanian Science Council nostrified this title.
According to family tradition, because of his noble origin he was harassed by the Soviet authorities. Despite this, he achieved a significant position as a violinist, conductor and teacher. In 1991 he retired. He was granted a pension of 120 rubles, that is, the maximum rate of an ordinary pension in the Soviet system. In the realities of the time, this amount was equivalent to only a few US dollars.
Jan-Benedykt was married twice. His first wife was the opera soloist, prima donna and soprano Elwira Klausman-Korniejewa (1934–2016). From this marriage a daughter, Irena, was born.
Jan-Benedykt’s second wife was Irena-Aldona Kawecka (Kaveckaitė), born on 4 July 1931 in Kaunas, daughter of Michał, of the Gryf coat of arms. The marriage took place on 18 September 1954. In 1954 Irena-Aldona completed her studies in Kaunas and qualified as an engineer-technologist in silicate technology. From this marriage two children were born: a son, Andrzej, born on 19 January 1958 in Vilnius, died on 21 September 2016, who lived in Kaunas and was buried at the Petrašiūnai Cemetery in Kaunas in the Kawecki family grave, and a daughter, Daiva-Rūta, born on 26 September 1963 in Vilnius.
In 1980 his elder brother Tadeusz-Zygmunt, regarded as missing since 1944, was found in Canada. The brothers, however, never met again after the war.
Jan-Benedykt Wadowski-Pietrzkiewicz died on 9 March 2007 in Vilnius. He was buried at the Rokantiškės Cemetery in Vilnius, beside his mother, Aniela née Gieńko Wadowska-Pietrzkiewicz.
He had a half-sister, Janina, and an elder brother, Tadeusz-Zygmunt.
From the age of six he studied violin. In 1930–1937 he attended the Jesuit gymnasium in Kaunas, and on 6 October 1933 he was admitted to the string instruments section of the Kaunas Conservatory. In 1937 he began studying in the fourth class of a secondary school in Kaunas.
During the Second World War he continued his musical education. In 1941 he completed school, and on 4 May 1942 he finished the string instruments class at the Kaunas Conservatory. In 1942 he also graduated from the conservatory’s orchestral department.
In 1940–1949 he worked at the Kaunas State Opera and Ballet Theatre as first violinist. At the same time, in 1940–1949, he was a teacher at the Teachers’ Seminary in Kaunas. He worked there until the State Opera and Ballet Theatre was moved from Kaunas to Vilnius. During that period his mother remained alone in Kaunas, while his father and brother were regarded as missing from 1944.
In 1940–1957, with interruptions, he worked at the State Opera and Ballet Theatre as first violinist and conductor. In 1946–1948 he studied symphonic conducting at the Kaunas Conservatory. In 1947 Professor Mykolas Bukša entrusted him with conducting the ballets “The Fountain of Bakhchisarai” and “Don Quixote” at the Kaunas State Opera and Ballet Theatre. At that time the theatre operated in the building of the Kaunas Musical Theatre, until the State Opera and Ballet Theatre was transferred to Vilnius.
In June 1949, as an external student, he passed the final violin examinations in the orchestral department and obtained the qualification of orchestral soloist. In 1949–1956 he worked at the State Opera and Ballet Theatre as concertmaster-conductor, and in 1949–1957 he was a lecturer-conductor at the Juozas Tallat-Kelpša Music School in Vilnius.
On 1 December 1950 he began working at the Vilnius Conservatory as a senior lecturer-conductor in the opera class. On 23 June 1951 he completed the full course in symphonic conducting at the State Conservatory and obtained the qualification of symphonic conductor. In 1951, while conducting the ballet “The Fountain of Bakhchisarai” at the Lithuanian Opera and Ballet Theatre, he passed the final state examination in conducting.
In 1953 Professor Balys Dvarionas described Jan-Benedykt as a virtuoso violinist. In the same year Professor Jonas Švedas invited him to teach conducting subjects and to lead the Folk Instruments Orchestra. On 11 July 1953 the Ministry of Culture of the USSR awarded him the rank of third-category conductor. On 29 May 1954 he received a letter of commendation from the Presidium of the Supreme Council of the Lithuanian SSR for preparing and conducting the Decade of Lithuanian Literature and Art in Moscow.
On 5 May 1958 he founded the light music orchestra of the Lithuanian Radio and Television Committee. He led it in 1958–1961 and 1965–1969. He liked jazz and tried to perform it with the orchestra, but in Soviet reality this music was treated with suspicion as a manifestation of Western influence.
In later years he made professional trips, among others, to Czechoslovakia, Romania, Bulgaria and the German Democratic Republic. In 1965 he received an honorary diploma from the Ministry of Higher and Special Secondary Education of the Lithuanian SSR for his scholarly, pedagogical and social activity, and in 1967 an honorary diploma from the Television and Radio Committee of the Council of Ministers of the USSR and the Trade Union Committee of Cultural Workers for active work in radio and television.
In 1971 he received the title of docent in conducting at the Department of Folk Instruments, and on 6 April 1993 the Lithuanian Science Council nostrified this title.
According to family tradition, because of his noble origin he was harassed by the Soviet authorities. Despite this, he achieved a significant position as a violinist, conductor and teacher. In 1991 he retired. He was granted a pension of 120 rubles, that is, the maximum rate of an ordinary pension in the Soviet system. In the realities of the time, this amount was equivalent to only a few US dollars.
Jan-Benedykt was married twice. His first wife was the opera soloist, prima donna and soprano Elwira Klausman-Korniejewa (1934–2016). From this marriage a daughter, Irena, was born.
Jan-Benedykt’s second wife was Irena-Aldona Kawecka (Kaveckaitė), born on 4 July 1931 in Kaunas, daughter of Michał, of the Gryf coat of arms. The marriage took place on 18 September 1954. In 1954 Irena-Aldona completed her studies in Kaunas and qualified as an engineer-technologist in silicate technology. From this marriage two children were born: a son, Andrzej, born on 19 January 1958 in Vilnius, died on 21 September 2016, who lived in Kaunas and was buried at the Petrašiūnai Cemetery in Kaunas in the Kawecki family grave, and a daughter, Daiva-Rūta, born on 26 September 1963 in Vilnius.
In 1980 his elder brother Tadeusz-Zygmunt, regarded as missing since 1944, was found in Canada. The brothers, however, never met again after the war.
Jan-Benedykt Wadowski-Pietrzkiewicz died on 9 March 2007 in Vilnius. He was buried at the Rokantiškės Cemetery in Vilnius, beside his mother, Aniela née Gieńko Wadowska-Pietrzkiewicz.
1. ŻONA: Elvyra Korneyeva
POTOMSTWO:
2. ŻONA: Irena Kawecka
POTOMSTWO:
POTOMSTWO:
Irena
2. ŻONA: Irena Kawecka
POTOMSTWO:
Andrzej |
Daiva-Ruta
RODZEŃSTWO:
Janina |
Tadeusz-Zygmunt