Michał-Kwiryn Wadowski Pietrzkiewicz

Pokolenie XI

Michał-Kwiryn-Marceli Wadowski Pietrzkiewicz był synem Wawrzyńca-Maurycego Pietrzkiewicza i Julii z Rudnickich. Urodził się 30 marca 1852 roku nad ranem w myzie (żmudzka nazwa dworu) Tryszki dóbr Tryszki.

Ochrzczony został tego samego dnia w kościele parafialnym w Tryszkach przez proboszcza, ks. Teodora Rymgajłę. Rodzicami chrzestnymi byli Pranus Sotajło z Józefą, żoną Tomasza Mincewicza. Świadkami byli szlachcice Antoni Szafranowicz z Angeliną, żoną Pranusa Sotajły, oraz Wiktor Janowski z panną Antoniną Rudnicką.

Miał rodzeństwo: Józefa-Jakuba, Karolinę-Antoninę-Bronisławę, Władysława-Pawła, Kazimierę-Jadwigę, Ignacego-Gerarda, Marię-Jadwigę i Jadwigę-Olimpię.

Poślubił Marię Lisiecką. Z żoną Marią miał córkę Zofię, późniejszą żonę Aleksandrasa Plechavičiusa, litewskiego pułkownika ułanów, z któym miałą córkę Halinę i syna Tadeusza.

Michał-Kwiryn Pietrzkiewicz był pierwszym aptekarzem w Cytowianach.

Według rejestru aptek i personelu aptekarskiego za lata 1922–1923, opublikowanego przez litewski Departament Zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, Michał Pietrzkiewicz, zapisany jako Mykolas Petraškevičius, był pomocnikiem aptekarskim i posiadał tymczasowe pozwolenie na prowadzenie własnej apteki w Cytowianach (Tytuvėnai). W rejestrze za lata 1924–1925, już po śmierci Michała, zapisano, że był właścicielem apteki w Cytowianach, a jej kierownikiem był prowizor (provizorius) Jonas Ancevičius. Natomiast w rejestrze za rok 1926 jako właścicielkę apteki w Cytowianach wymieniono Marię Pietrzkiewiczową, zapisaną jako Marija Petkevičienė; kierownikiem apteki pozostawał prowizor Jonas Ancevičius. Zaskakujące jest, że w urzędowym rejestrze nazwisko Pietrzkiewicz nie było zapisywane jednolicie i ani razu prawidłowo: najpierw zapisano Pietraszkiewicz (Petraškevičius), a następnie Pietkiewiczowa (Petkevičienė). Oba te nazwiska należą do innych, niespokrewnionych rodzin.

Michał-Kwiryn zmarł 7 stycznia 1924 roku w Cytowianach. Został pochowany na cmentarzu w Cytowianach. Jego grób został odkryty w 2001 roku podczas wspólnej wyprawy Grużewskich i Pietrzkiewiczów na Żmudź.

Według ustnej relacji jego wnuczki, Haliny Plechavičiūtė, przekazanej w 2008 roku, był niezwykle ciepłym człowiekiem i miał wyjątkowe zdolności manualne. Potrafił rzeźbić i robił dla wnuczki drewniane zabawki.